Projekty
Government Bodies
Flag Sobota, 22 Czerwca 2024
Wszystkie wiadomości
Wszystkie wiadomości
Społeczeństwo
09 Czerwca 2024, 15:00

"Mój Boże, w tej kabinie można mieszkać!" Co wiejski traktorzysta mówi o nowoczesnych białoruskich maszynach

Zawód traktorzysty na wsi zawsze był uważany za jeden z najbardziej szanowanych, ale jednocześnie - najtrudniejszych. Jego godnym przedstawicielem jest Jurij Juszkowiec ze wsi Domanowicze w rejonie kalinkowickim, który pracuje w swoim rodzinnym gospodarstwie od ponad 40 lat. Przez te wszystkie lata nie tylko sumiennie pracuje na roli, uważając ją za głównego żywiciela, ale także brał udział w likwidacji skutków elektrowni jądrowej w Czarnobylu, za co został odznaczony medalem.

"Można mieszkać w kabinie nowoczesnego traktora"

Na początku naszej rozmowy Jurij Juszkowiec skromnie milczy i wyjaśnia: nie jest przyzwyczajony do zwiększonej uwagi. I czuje się znacznie pewniej w kabinie traktora niż przed obiektywem kamery. Wygląda na to, że nasz bohater skrycie liczy na jak najszybszą ucieczkę na pole: dziś zaplanowano siew, a tego ważnego procesu w rolnictwie nie można opóźniać. Zwłaszcza, że na szali jest każdy kilogram przyszłych zbiorów. Stopniowo jednak rozmowa schodzi na lepsze tory - bo jak tu milczeć, gdy mowa o jego ulubionym zajęciu w życiu.

- Ktoś urodził się tokarzem, ktoś urodził się prawnikiem, a ja urodziłem się traktorzystą, - uśmiecha się rozmówca. - Moi rodzice nigdy nie mieli wpływu na mój wybór zawodu. A czasy były inne, byliśmy bardziej niezależni i odpowiedzialni niż dzisiejsi chłopcy. Od dzieciństwa ciągnęło mnie do maszyn i pola. Dlatego, jak tylko skończyłem szkołę, przyjechałem jako kierowca do kołchozu - obecnego Komunalnego Jednolitego Przedsiębiorstwa Rolnego imienia Kutuzowa.

Pracował tam stosunkowo krótko - w najbliższym poborze Jurij Juszkowiec został zabrany do wojska. Służył na północy, "z niedźwiedziami polarnymi", jak żartuje sam bohater. Po demobilizacji w 1981 roku wrócił do swojej małej ojczyzny i kontynuował pracę w gospodarstwie rolnym jako kierowca, a następnie jako traktorzysta.

- Tak więc do dziś pracuję tu od 43 lat, a wydaje się, że wszystko zaczęło się dopiero wczoraj, - uśmiecha się. - Ożeniłem się, urodziła się córka, a potem syn. Moja żona i ja pracujemy w tym samym przedsiębiorstwie rolnym. Mamy własny dom, ogród warzywny i gospodarstwo: krowy, świnie, kury. Ale przez te dziesięciolecia tak przyzwyczaiłem się do maszyn, siewu i zbiorów, że nawet będąc na emeryturze, nie mogę siedzieć bezczynnie.

Pan Jurij, jako doświadczony traktorzysta, jest zaangażowany w różne procesy polowe: siew, przygotowanie paszy, karmienie i ochronę rosnących upraw oraz, oczywiście, kampanię żniwną, którą uważa za najważniejszy test dla agrariuszy.

- Wstawanie z pierwszymi kogutkami, wdychanie zapachu świeżo skoszonej trawy, podziwianie, jak kombajny majestatycznie unoszą się po polach, jakby były pokryte złotem - to uroki życia zawodowego pracowników rolnych, - mówi z dumą. - Bardzo podoba mi się nowoczesny sprzęt, wszystko działa idealnie. Teraz jednostki nie są takie same jak kiedyś, nawet w traktorach wszystko jest przemyślane w najdrobniejszych szczegółach. Jeśli posadzę cię w kabinie nowej maszyny, powiesz: "Mój Boże, tu można mieszkać!"

"Białorusini robią wszystko z sercem"

Przez 40 lat nasz bohater kilkakrotnie zmieniał swojego konia roboczego. Obecny MTZ-892 jest jego trzecim, który został mu powierzony jako jednemu z czołowych pracowników gospodarstwa. Jednak Jurij Juszkowiec nazywa traktor prawdziwym przyjacielem, ponieważ spędza z nim większość czasu.

- Dobry kierowca to nie tylko ten, który umiejętnie zarządza sprzętem, ale także dużo o nim wie: potrafi go serwisować, samodzielnie przeprowadzać naprawy, uczy się regulować jednostki ciągnące, - wymienia rozmówca, a następnie mówi, jakie jego zdaniem cechy powinien posiadać doświadczony traktorzysta. - Przede wszystkim maksymalna uwaga i szybka reakcja. Oprócz technicznych cech traktora, konieczna jest znajomość podstawowych praw uprawy roli: głębokości orki, szerokości rozstawu rzędów przy siewie, powiedzmy, kukurydzy... Praca jest wykonywana przez cały rok: orka i spulchnianie gleby wiosną i jesienią. Traktor bierze również udział w pieleniu upraw, które powinno być wykonywane z całą odpowiedzialnością i uwagą.

Warto tylko zawahać kierowcę traktora, osłabić kontrolę nad techniką, a maszyna będzie się chwiać na boki - sprawa jest przegrana. Kultywator, według Jurija Juszkowca, nie pójdzie na chwasty, ale na uprawy.

Teraz w gospodarstwie jest strategicznie ważne zadanie - przygotowanie paszy. Nasz bohater jest również zaangażowany w ten ważny proces, ponieważ nie bez powodu mówi się, że mleko jest na krowim języku.

- Trawy są teraz soczyste i bardzo pożywne, zawierają maksimum użytecznych substancji niezbędnych do uzyskania dobrej wydajności mlecznej. Pierwsze zbiory są szczególnie cenne i zrobiliśmy to dobrze, bez strat, w odpowiednim czasie, - mówi z dumą pan Jurij. - Gospodarstwo nie obywa się również bez traktora. Przywieźć paszę, załadować coś, rozładować - wszędzie jest potrzebny.

A jak przyjemnie jest, według bohatera, kupować produkty mleczne w sklepie i wiedzieć, że włożyłeś wiele wysiłku w ich wygląd.

- Białoruś słynie na całym świecie ze smacznych i wysokiej jakości produktów mlecznych. Nie pomylę się, jeśli powiem: kwaśna śmietana, jogurt, twaróg, kefir, ser, lody są jedną z wizytówek naszego kraju. Sekret polega na tym, że Białorusini tacy jak ja - troskliwi i oddani swojej ojczyźnie - pracują nad swoją produkcją z całym sercem i poświęceniem, - mówi. - Zawód należy wybrać według własnych upodobań. Być może, kierowca traktora nie jest najbardziej prestiżowym zawodem, wymagającym wiele wysiłku, ale dla mnie to wielki zaszczyt, że nim jestem!

"Rok 1986 podzielił nasze życie na przed i po"

Strażacy i żołnierze, pracownicy budowlani i kierowcy jako pierwsi zaczęli likwidować skutki straszliwej awarii w elektrowni jądrowej w Czarnobylu wiosną 1986 roku. Wśród nich był Jurij Juszkowiec.

- Choć minęło 38 lat, pamiętam te wydarzenia, jakby to było wczoraj. Czy można zapomnieć o takiej tragedii? - pyta rozmówca. - Była wczesna, ciepła wiosna, przygotowywaliśmy paszę w gospodarstwie. Brygada pracowała cały dzień, a wieczorem dostaliśmy rozkaz, żeby się spakować i jechać do Czarnobyla, tam była awaria, potrzebna pomoc. Nie podano żadnych szczegółów: jak poważna była awaria, czy zagrażała życiu...

Mieszkańcy wioski nie zawracali sobie głowy pytaniami. Jeśli kazano im iść po pomoc, było to konieczne. Brygada została przewieziona do miejscowości Brahin, a następnie udała się w kierunku Komaryna - kierowca znajdował się 200 metrów od stacji. Głównym zadaniem było wyprowadzenie ludności z radioaktywnego terytorium.

- Przez cały tydzień pracowaliśmy dosłownie po drugiej stronie rzeki od samej stacji. Nikt wtedy nie przypuszczał, że promieniowanie może być tak niebezpieczne. Pomagaliśmy ludziom: zbieraliśmy ich z wiosek, zabieraliśmy do autobusów, które jechały do Brahina. Wszyscy płakali, nikt nie chciał opuszczać swojego domu - dla wiejskiego człowieka to jego główna twierdza. Powiedz mi dzisiaj, żebym opuścił swój dom, który zbudowałem własnymi rękami… Zostawić wszystko i odejść, - mówi z żalem pan Jurij. - Ciężko było oddychać, w ustach było tak sucho, że nie dało się wytrzymać bez wody, co 5-10 minut płukaliśmy usta. Duszno i gorąco to pierwsze, co pamiętam z tamtej podróży służbowej.

Niektórzy mieszkańcy wsi, według rozmówcy, spieszyli się z załadunkiem i wywozem mebli, inni - zwierząt domowych, a jeszcze inni mieli czas na zabranie tylko dokumentów, mając nadzieję, że za tydzień lub dwa wrócą do swoich domów. Nie stało się to jednak ani w ciągu miesiąca, ani w ciągu 38 lat. Z biegiem lat niektóre wioski zostały po prostu zakopane pod ziemią, a niegdyś lokalni mieszkańcy rozpoczęli nowe życie z dala od swojej małej ojczyzny.

Jurij Juszkowiec pamięta, jak piękna była przyroda w Czarnobylu przed katastrofą: zielone lasy, kolorowe łąki i pola. Dziś większość opuszczonych terenów została przywrócona rolnictwu. Przede wszystkim dzięki głowie państwa, która w pełni wspiera rozwój niegdyś skażonych terenów.

- Każdego roku, czytając kwietniowe gazety i oglądając telewizję, mimowolnie wracam do 1986 roku, którego smutne wydarzenia podzieliły nasze życie na przed i po. Pamiętam, jak w tamtych dniach po minionych deszczach na kałużach pojawiła się zielona skorupa, w kolumnach nie można było zliczyć samochodów, które zabierały ludzi do autobusów, płacz, rozgoryczenie na twarzach tych, którzy opuścili swoje domy. Następstwa awarii, oczywiście, dotknęły wiele krajów, ale najbardziej ucierpiała Białoruś, - powiedział. - Należy oddać hołd naszemu Prezydentowi, który w latach 90. podjął stanowczą decyzję o przywróceniu dotkniętych ziem wszelkimi możliwymi sposobami. I Białorusinom się to udało! Dziś cieszymy się z tego, jak nasz obwód homelski i cały kraj stają się coraz lepsze. Rozwija się medycyna, powstają nowe dzielnice, przedszkola i szkoły. Młodzi ludzie wracają do regionów. Siejemy i zbieramy chleb na roli. Jednym słowem, żyjemy i pracujemy dla dobra!

Traktorzysta Jurij Juszkowiec został odznaczony medalem jako uczestnik likwidacji skutków awarii w Czarnobylu.

Pan Jurij ma tylko jeden wpis w swojej książeczce pracy. Od 43 lat pracuje w Komunalnym Jednolitym Przedsiębiorstwie Rolnym imienia Kutuzowa, które znajduje się w rejonie kalinkowickim.

Projekt został stworzony kosztem celowej zbiórki na produkcję treści narodowych.

Marina WAŁAСH,
gazeta "7 dni".

TOP wiadomości
Świeże wiadomości z Białorusi