Pieśniarz ziemi białoruskiej. Z okazji 85 urodzin Władimira Mulawina 

12 stycznia, Mińsk /Kor. BELTA/. Dziś wybitny kompozytor, wykonawca, aranżer, kierownik artystycznego zespołu wokalno-instrumentalnego Piesniary, Artysta Ludowy BSRR i ZSRR Władimir Mulawin ukończyłby 85 lat.

Władimir Georgiewicz urodził się 12 stycznia 1941 roku na Uralu, w Swierdłowsku (obecnie Jekaterynburg). Jego ojciec, Georgij Arsentiewicz, był robotnikiem na zakładzie Uralmash, matka, Akulina Siergiejewna, szwaczką. Po ukończeniu szkoły Mulawin wstąpił do Swerdłowskiej Szkoły Muzycznej. Jednak po pewnym czasie został wydalony z niej za fascynację jazzem. I chociaż umożliwiono mu później powrót, opuścił szkołę z własnej woli.

W 1963 roku Władimir Georgiewicz przeniósł się do Mińska, gdzie został przyjęty do pracy w Białoruskiej Filharmonii Państwowej. Potem było wojsko i zespół muzyczny Białoruskiego Okręgu Wojskowego.

Władimir Mulawin zawsze interesował się muzyką ludową. Białoruskie pieśni ludowe pozostawiły głęboki ślad w jego duszy od pierwszego ich poznania. W 1968 roku muzyk podjął początkowe kroki w kierunku stworzenia zespołu: wewnątrz pokazu "Lawonicha" został zorganizowany zespół "Lawony". Dla niego Mulawin zaczął pisać własne piosenki i przetwarzać białoruski folklor. Jednak z nazwą "Lawony" zespół nie przetrwał długo. Kiedy zespół przygotowywał się do IV Wszechzwiązkowego konkursu artystów estrady w 1970 roku, podjęto decyzję o zmianie nazwy na Piesniary.

Po tym konkursie zespół, dzieląc drugie miejsce z piosenkarzem Lwem Leszczenko i gruzińskim zespołem Dielo (pierwsze miejsce nie zostało przyznane), zyskał szeroką sławę. Sukces był niesamowity, Piesniary podbiły serca milionów w całym byłym Związku Radzieckim. Ich piosenki natychmiast stały się rozpoznawalne i lubiane. Według samego Władimira Mulawina, gdy tylko stali się Piesniarami, ich życie bardzo się zmieniło, szczególnie wiele dały grupie podróże do miejscowości wiejskich, gdzie zachował się białoruski folklor w pierwotnej formie. To właśnie Władimir Mulawin z Piesniarami wzbudził zainteresowanie całego kraju białoruskimi pieśniami ludowymi.

Mulawin okazał się także mistrzem aranżacji. Tworzył oryginalne interpretacje wokalno-instrumentalne piosenek, w których w wyjątkowy sposób wykorzystywał barwy głosów i elektronikę muzyczną, zachowując przy tym narodowy koloryt brzmienia. Szereg białoruskich piosenek ludowych znalazły nowe życie w zespole. Przyciągają ekspresyjną melodią i różnorodnością doświadczeń emocjonalnych.

Władimir Mulawin był nie tylko utalentowanym organizatorem, menedżerem, aranżerem i wykonawcą, ale także nie mniej wybitnym kompozytorem. W repertuarze zespołu znajduje się wiele piosenek lirycznych na wiersze Jakuba Kolasa, Janki Kupały, Maksyma Bogdanowicza, Maksyma Tanka, Petrusia Browki i innych białoruskich poetów. 

Władimir Mulawin zapewnił długie i szczęśliwe życie utworom „Aleksandryna”, „Zawusznicy” i wielu innym.

Władimir Georgiewicz charakteryzował się skłonnością do teatralnych inscenizacji swoich dzieł. Pierwszym znaczącym dziełem na tej drodze była opera-przypowieść „Pieśń o losie” oparta na poemacie Janki Kupały „Pieśń odwieczna”. Twórczość poety miała dla Mulawina decydujące znaczenie. Często porównywał swoje myśli i odczucia z poezją białoruskiego klasyka.

Z okazji 100. rocznicy urodzin Janki Kupały zespół „Piesniary” zaproponował widzom program „Ja nie paeta” („Nie jestem poetą”). Władimir Mulawin nie pominął również poematu Kupały „Kurgan”. Na jego podstawie powstała opera rockowa „Guslar”. Z okazji 25-lecia zespołu „Pesniary” napisano program „Głos duszy”, który po raz pierwszy zabrzmiał na festiwalu „Słowiański Bazar – 1994” w Witebsku. Jej punktem kulminacyjnym była piosenka „Modlitwa” kompozytora Olega Mołczana na słowa Janki Kupały, którą wykonał sam Mulawin.

Przez całą swoją twórczą karierę mistrz poszukiwał nowych form, barw, rytmów i gatunków, realizując swoje pomysły i projekty. Władimir Georgiewicz Mulawin poświęcił się białoruskiej pieśni i sprawił, że stała się ona popularna na całym świecie. Wraz z zespołem „Pesniary” odwiedził wiele krajów, gdzie sztuka wybitnego kompozytora i wykonawcy była przyjmowana z entuzjazmem. Jednak najbardziej pożądanymi i wdzięcznymi słuchaczami dla Mulawina zawsze byli Białorusini.

W maju 2002 roku Władimir Georgiewicz miał poważny wypadek samochodowy, a 26 stycznia 2003 roku, w wieku 63 lat, muzyk zmarł. Został pochowany w Mińsku na Cmentarzu Wschodnim.

Osiągnięcia Władimira Mulawina są wysoko cenione na Białorusi i poza jej granicami. Został odznaczony medalem i orderem Franciszka Skaryny, był laureatem wielu międzynarodowych i ogólnozwiązkowych konkursów muzycznych. W 1979 roku otrzymał honorowy tytuł artysty ludowego BSSR, a w 1991 roku – artysty ludowego ZSRR.

W 2001 roku w Moskwie na Alei Gwiazd umieszczono gwiazdę naszego słynnego rodaka. W Mińsku na domu przy ulicy L. Biedy 13, w którym mieszkał Mulawin, umieszczono tablicę pamiątkową. W 2017 roku w Mińsku, na bulwarze imienia artysty, za budynkiem Białoruskiej Państwowej Filharmonii, odsłonięto pomnik muzyka. Pomnik Władimira Mulawina znajduje się również w jego rodzinnym mieście Jekaterynburgu. Na Białorusi utworzono Narodowe Centrum Sztuki Muzycznej im. W.G. Mulawina. O Władimirze Georgiewiczu i zespole „Pesniary” nagrano kilka filmów dokumentalnych, a także serial „Pół godziny przed wiosną”.

Imię Władimira Mulawina i Białoruskiego Państwowego Zespołu „Pesniary” zostało uwiecznione w lipcu 2010 roku w Witebsku na alei laureatów specjalnej nagrody Prezydenta Republiki Białorusi „Przez sztukę – do pokoju i wzajemnego zrozumienia”.

Co roku w dniu urodzin pieśniarza na scenie białoruskiej Filharmonii Państwowej odbywa się koncert na jego cześć. W 85. rocznicę urodzin Władimira Mulawina przygotowano program koncertowy, który zgromadzi fanów twórczości słynnego muzyka w dużej sali koncertowej Filharmonii.