ENERGIA ATOMOWA
Legendarna nauczycielka z Aleksandrii i wychowawczyni klasy Prezydenta Białorusi Aleksandra Łukaszenki Tatiana Nikołajewna Karpeczenko 12 stycznia skończyła 102 lata, informuje agencja BELTA.
...Mroźna i słoneczna pogoda zdaje się towarzyszyć obchodom tej ważnej daty. Brama domu jubilatki tego dnia pozostaje otwarta: przez cały dzień przybywają goście – zarówno osoby oficjalne, jak i zwykli mieszkańcy wsi. Nie milknie też telefon – bardzo wiele osób chce przekazać Tatianie Nikołajewnej miłe słowa.
Na pytanie agencji BELTA o sekret długowieczności odpowiedziała: „Wiąże się to z wieloma rzeczami w życiu. Podam własny przykład. Trzeba prowadzić zdrowy tryb życia. Nie przejmować się drobiazgami. Żyć spokojnie. Być w zgodzie i pokoju ze wszystkimi bliskimi, a oni zawsze przyjdą ci z pomocą”.
Tatiana Nikołajewna, która pracowała jako nauczycielka matematyki, zauważyła, że zawody wielu członków jej rodziny są w taki czy inny sposób związane z matematyką, co sprawia jej szczególną przyjemność. „Mam czworo dzieci (dzięki Bogu, wszystkie żyją), pięcioro wnucząt i ośmioro prawnucząt. W lutym mój najstarszy syn skończy 76 lat. Dwóch wnuków pracuje w Mohylewie. Najstarsza wnuczka przechodzi w tym roku na emeryturę w wieku 53 lat, mieszka w Workucie. Córka mieszka w Moskwie, jej synowie pracują jako programiści. Najstarsza prawnuczka ukończyła już studia i od dwóch lat pracuje jako programistka w Workucie. Geografia zamieszkania moich dzieci, wnuków i prawnuków to Mohylew, Moskwa, Workuta, a także Hiszpania” – dodała.
Tatiana Nikołajewna jest bohaterką autorskiego projektu publicystycznego Aliny Gryszkiewicz „Losy kobiet – los zjednoczonej Białorusi”. Rozdział poświęcony nauczycielce na stronie internetowej BELTA nosi tytuł „Ostre zawirowania losu kobiety. Urodziła się w syberyjskiej wsi, przypadkowo pozostała na Białorusi, uczyła Prezydenta”.
„W jej losie, niczym wstążki, splatają się liczne wydarzenia i kamienie milowe historii kraju, w którym było tak wiele trudności i osiągnięć, męstwa i patriotyzmu. Życie nauczycielki jest pełne twórczości i miłości, bez których nie można się obejść. Ważne jest bowiem nie tylko przekazanie młodym umysłom wiedzy, ale także sprawienie, by głęboko w sercach młodych ludzi zakorzeniła się miłość do Ojczyzny i chęć tworzenia w jej imieniu. Nie jest to łatwe zadanie, które mogą wykonać tylko ludzie zaangażowani i zakochani w swojej pracy i Ojczyźnie. Z perspektywy stuletniego wieku Tatiana Nikołajewna rozważa proste życiowe prawdy, które przekazały jej dziadkowie i pradziadkowie, a które ona z kolei przekazuje swoim wnukom i prawnukom. Podstawą tej niezachwianej ciągłości pokoleń jest miłość do Ojczyzny, do wyhodowanego na niej złocistego ziarna, do wody źródlanej w studni dziadków, do zachwycającego i niezapomnianego smaku świeżego mleka, wydojonego mozolnymi rękami mamy, do niebieskiego, jak spokojne białoruskie niebo, chabrowym kwiatom, a także pamięć o przodkach i wszystkich tych, którzy bronili ojcowskiej chaty przed okrutnym wrogiem, którzy polegli w nierównej walce i których imiona wyryte na obelisku przychodzimy czcić, prowadząc za rękę nasze dzieci, wnuki i prawnuki. W tej nieomylnej istocie życia jest miejsce tylko dla pokoju i dobra” – opowiada Alina Gryszkiewicz w projekcie „Losy kobiet – los zjednoczonej Białorusi”.
...Mroźna i słoneczna pogoda zdaje się towarzyszyć obchodom tej ważnej daty. Brama domu jubilatki tego dnia pozostaje otwarta: przez cały dzień przybywają goście – zarówno osoby oficjalne, jak i zwykli mieszkańcy wsi. Nie milknie też telefon – bardzo wiele osób chce przekazać Tatianie Nikołajewnej miłe słowa.
Na pytanie agencji BELTA o sekret długowieczności odpowiedziała: „Wiąże się to z wieloma rzeczami w życiu. Podam własny przykład. Trzeba prowadzić zdrowy tryb życia. Nie przejmować się drobiazgami. Żyć spokojnie. Być w zgodzie i pokoju ze wszystkimi bliskimi, a oni zawsze przyjdą ci z pomocą”.
„Prowadzę szczęśliwe życie – opowiada jubilatka. – Oczywiście wielkim wyzwaniem w mojej młodości była Wielka Wojna Ojczyźniana. Drugim wielkim wyzwaniem była śmierć męża, po której zostałam sama. Ale czas leczy rany... Teraz mieszka ze mną syn, który bardzo mi pomaga. Pomaga mi również pracownik socjalny. Mam szczęśliwą starość. Spokojną. Życzę wszystkim takiej samej”.
Tatiana Nikołajewna jest bohaterką autorskiego projektu publicystycznego Aliny Gryszkiewicz „Losy kobiet – los zjednoczonej Białorusi”. Rozdział poświęcony nauczycielce na stronie internetowej BELTA nosi tytuł „Ostre zawirowania losu kobiety. Urodziła się w syberyjskiej wsi, przypadkowo pozostała na Białorusi, uczyła Prezydenta”.
„Tatiana Nikołajewna Karpeczenko – mieszkanka wsi Aleksandria i nauczycielka przez duże N. I to nie tylko dlatego, że przez cztery lata była wychowawczynią klasy Prezydenta Republiki Białorusi Aleksandra Łukaszenki w latach jego nauki w szkole w Aleksandrii. W niezwykłym losie tej prostej kobiety jest wiele wydarzeń i faktów, które przypominają fabułę filmu akcji. Tatiana Nikolajewna urodziła się w tażowej wsi w obwodzie wołogodzkim (a ze strony matki jej korzenie sięgają powiatu szklowskiego). W wieku 18 lat, w latach Wielkiej Wojny Ojczyźnianej, rozpoczęła pracę jako nauczycielka w obwodzie archangielskim, a następnie całe swoje życie poświęciła nauczaniu ukochanego przedmiotu – matematyki. Jej droga nauczycielska do ojczyzny matki, do Aleksandrii, była pełna zawirowań i nieprzewidywalna, ale ona pamięta ją w najdrobniejszych szczegółach. W projekcie „Losy kobiet – los zjednoczonej Białorusi” na stronie internetowej BELTA Tatiana Nikołajewna opowiada o nieprzewidywalnych zwrotach losu, nieoczekiwanych i decydujących spotkaniach, o nauce swojego słynnego ucznia, o niesamowitych i niezapomnianych spotkaniach z jego mamą, prostą wiejską kobietą, która przekazała synowi wartości życiowe i prawdy”, – opowiada autorka projektu.
